انجمن بچه های کنکوری!

تو را به خاطر دوست داشتن دوست دارم .
تو را به جای همه کسانی که دوست نمی‌دارم دوست می‌دارم .
بی تو جز گستره‌ یی بی‌کرانه نمی‌بینم
میان گذشته و امروز.
از جدار آیینه‌ی خویش گذشتن نتوانستم
می‌بایست تا زندگی را لغت به لغت فرا گیرم
راست از آن گونه که لغت به لغت از یادش می‌برند.
تو را دوست می‌دارم برای خاطر فرزانه‌گی‌ات که از آن من نیست
به رغم همه آن چیزها که جز وهمی نیست دوست دارم
برای خاطر این قلب جاودانی که بازش نمی‌دارم
می‌اندیشی که تردیدی اما تو تنها دلیلی
تو خورشید رخشانی که بر من می‌تابی هنگامی که به خویش مغرورم
سپیده که سر بزند
در این بیشه‌زار خزان زده شاید گلی بروید
شبیه آنچه در بهار بوئیدیم .
پس به نام زندگی
هرگز نگو هرگز

زان سوزد چشم تو زان ریزد آب
کاندر ابروت خفته بد مست و خراب
ابروی تو محراب و بسوزد به عذاب
هر مست که او بخسبد اندر محراب

بی ماه مهر افروز خود تا بگذرانم روز خود

دامی براهی منهم مرغی بدامی میزنم

محراب جهان جمال رخساره‌ توست
سلطان فلك اسیر و بیچاره‌ توست

تا شدم حلقه به گوش در میخانه ی عشق
هر دم آید غمی از نو به مبارک بادم

ما شربت هجر تو چشیدیم و شدیم
هجران تو بر وصل گزیدیم و شدیم
در جستن وصل تو ز نایافتنت
دل رفت و طمع ز جان بریدیم و شدیم

مکش آن آهوی مشکین مرا ای صیاد
شرم از آن چشم سیه دار و مبندش به کمند

در وصل شب و روز شمردیم به هم
در هجر بسی راه سپردیم به هم
تقدیر به یك ساعت برداد به باد
رنجی که به روزگار بردیم به هم

ما محرمان خلوت انسیم غم مخور
با یار آشنا سخن آشنا بگو

وادی پیموده را از سر گرفتن مشکل است
چون زلیخا عشق می‌ترسم جوان سازد مرا

آن مي كه داد حسن و لطافت بارغوان
بيرون فكند لطف مزاج از رخش نجوي

یك نقطه انتخاب نکرده است هیچ کس
خال بیاض گردن او انتخاب ماست

تو از تبار خنده و من از تبار شيونم
تو از نژاد شيشه و من از نژاد آهنم

می‌شوم من داغ هر کس را که می‌سوزد فلك
از چراغ دیگران غمخانه‌ من روشن است

ترک عاشق کش من مست برون رفت امروز
تا دگر خون که از دیده روان خواهد بود