مشاعره با حافظ !!

[eli]

این یک دو دم که مهلت دیدار ممکن است

در یاب کار ما که نا پیداست کار عمر

[Ramin]

این یک دو دم که مهلت دیدار ممکن است

در یاب کار ما که نا پیداست کار عمر

راهیست راه عشق که هیچش کناره نیست
آن جا جز آن که جان بسپارند چاره نیست

هر گه که دل به عشق دهی خوش دمی بود
در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست

[eli]

توئی آن گوهر پاکیزه که در عالم قدس

ذکر خیر تو بود حاصل تسبیح ملک

[Ramin]

توئی آن گوهر پاکیزه که در عالم قدس

ذکر خیر تو بود حاصل تسبیح ملک

کس نیست که افتاده آن زلف دوتا نیست
در رهگذر کیست که دامی ز بلا نیس

چون چشم تو دل می‌برد از گوشه نشینان
همراه تو بودن گنه از جانب ما نیست

روی تو مگر آینه لطف الهیست
حقا که چنین است و در این روی و ریا نیست

[eli]

تو همچون صبحی و من شمع خلوت سحرم

تبسمی کن و جان بین که جان همی سپرم

[Ramin]

تو همچون صبحی و من شمع خلوت سحرم

تبسمی کن و جان بین که جان همی سپرم

ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالیست
حال هجران تو چه دانی که چه مشکل حالیست

[eli]

تاب بنفشه می دهد طره ی مشکسای تو

پرده ی غنچه می درد خنده ی دلگشای تو

[masoud khafan]

وجود نازکت آزرده گزند مباد
تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد

[eli]

وجود نازکت آزرده گزند مباد
تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد

دل به امید وصل تو همدم جان نمی شود

جان به هوای کوی تو خدمت تن نمی کند

[masoud khafan]

دل به امید وصل تو همدم جان نمی شود

جان به هوای کوی تو خدمت تن نمی کند

ديدار شد ميسر و بوس و کنار هم
از بخت شکر دارم و از روزگار هم

[farshidshd]

ماییم و آستانه عشق و سر نیاز

تا خواب خوش که را برد اندر کنار دوست

[eli]

ماییم و آستانه عشق و سر نیاز

تا خواب خوش که را برد اندر کنار دوست

تو خدای گوهر یکدانه کجائی آخر

کز غمت دیده ی مردم همه دریا باشد

[الهام]

در نهان خانه عشرت صنمی خوش دارم
کز سر زلف و رخش نعل در آتش دارم

[Ramin]

در نهان خانه عشرت صنمی خوش دارم
کز سر زلف و رخش نعل در آتش دارم

ما را ز خیال تو چه پروای شراب است
خم گو سر خود گیر که خمخانه خراب است

گر خمر بهشت است بریزید که بی دوست
هر شربت عذبم که دهی عین عذاب است

[farshidshd]

تا آسمان ز حلقه به گوشان ما شود
کو عشوه ای ز ابروی همچون حلال تو

تا پیش بخت باز روم تهنیت کنان
کو مژده ای ز مقدم عید وصال تو

این نقطه ی سیاه که آمد مد ار نور
عکسی است در حدیقه ی بینش ز خال تو

در پیش شاه عرض کدامینجفا کنم
شرح نیازمندی خود یا ملال تو