مشاعره با حافظ !!

[عسل]

وصال دوست گرت دست می دهد یکدم
برو که هر چه مرادست در جهان داری

[Unknown]

یا رب این نو دولتان را با خر خودشان نشان
کاین همه ناز از غلام ترک و استر می کنند

بر در میخانه ی عشق ای ملک تسبیح گوی
کاندر آنجـــــــــــــا طینت آدم مخمٌر می کنند

[farshidshd]

دوش از مسجد سوي ميخانه آمد پير ما
چيست ياران طريقت بعد از اين تدبير ما
ما مريدان روي سوي قبله چون آريم چون
روي سوي خانه خمار دارد پير ما
در خرابات طريقت ما به هم منزل شويم
کاين چنين رفته‌ست در عهد ازل تقدير ما
عقل اگر داند که دل دربند زلفش چون خوش است
عاقلان ديوانه گردند از پي زنجير ما
روي خوبت آيتي از لطف بر ما کشف کرد
زان زمان جز لطف و خوبي نيست در تفسير ما
با دل سنگينت آيا هيچ درگيرد شبي
آه آتشناک و سوز سينه شبگير ما
تير آه ما ز گردون بگذرد حافظ خموش
رحم کن بر جان خود پرهيز کن از تير ما

[Unknown]

آه کز طعـــنه ی بدخواه ندیدم رویـــــــــت
نیست چون آینه ام روی ز آهن چه کنم

[farshidshd]

مرا مهر سيه چشمان ز سر بيرون نخواهد شد
قضاي آسمان است اين و ديگرگون نخواهد شد

رقيب آزارها فرمود و جاي آشتي نگذاشت
مگر آه سحرخيزان سوي گردون نخواهد شد

مرا روز ازل کاري بجز رندي نفرمودند
هر آن قسمت که آن جا رفت از آن افزون نخواهد شد
.
.
.

[Unknown]

دلربایی همه آن نیست که عاشق بکشند
خواجه آن است که باشد غــم خدمتکارش

جای آن است که خون موج زند در دل لعل
زین تغابن که خـــــزف می شکند بازارش

بلبل از فیض گل آموخت سخن ورنه نبود
این همه قول و غــــزل تعبیه در منقارش

ای که در کوچه ی معشوقه ما می گذری
بر حذر باش که ســـر می شکند دیوارش

[عسل]

شهریست پر ظریفان و ز هر طرف نگاری
یاران صلای عشق است گرمی کنید کاری

[farshidshd]

یا رب سببی ساز که یارم به سلامت
بازآید و برهاندم از بند ملامت

[Unknown]

تابه گیسوی تو دست ناسزایان کــــــم رسد
هر دلی از حلقه ای در ذکر یا رب یا رب است

[farshidshd]

یارب سببی ساز که یارم به سلامت
باز آیدو برهاندم از بند ملامت
خاک ره آن یارسفر کرده بیارید
تا چشم جهان بین کنمش جای اقامت

[Unknown]

تا شدم حلقه به گوش در میخانه عشق
هر دم آید غمــــــــــی از نو به مبارکبادم

[Unknown]

در کوی نیکنــــامی ما را گذر ندادند
گر تو نمی پسندی تغییر کن قضا را

[farshidshd]

الا يا ايها الساقي ادر کاسا و ناولها
که عشق آسان نمود اول ولي افتاد مشکل‌ها
به بوي نافه‌اي کاخر صبا زان طره بگشايد
ز تاب جعد مشکينش چه خون افتاد در دل‌ها
مرا در منزل جانان چه امن عيش چون هر دم
جرس فرياد مي‌دارد که بربنديد محمل‌ها
به مي سجاده رنگين کن گرت پير مغان گويد
که سالک بي‌خبر نبود ز راه و رسم منزل‌ها
شب تاريک و بيم موج و گردابي چنين هايل
کجا دانند حال ما سبکباران ساحل‌ها
همه کارم ز خود کامي به بدنامي کشيد آخر
نهان کي ماند آن رازي کز او سازند محفل‌ها
حضوري گر همي‌خواهي از او غايب مشو حافظ
متي ما تلق من تهوي دع الدنيا و اهملها

.

[Unknown]

مستی عشق نیست در سر تو
رو که تو مست آب انـــــــــــگوری

روی زرد است و آه درد آلــــــــود
عاشقان را گواه رنجـــــــــــــوری

[Unknown]

من گدا و تمنٌـــــــــای وصل او هیهات
مگر به خواب ببینم خیال منظر دوست

دل صنوبری ام همچو بید لـــــرزان است
ز حسرت قد و بالای چون صنوبر دوست