مشاعره با حافظ !!

[farshidshd]

تويي که بر سر خوبان کشوري چون تاج
سزد اگر همه دلبران دهندت باج
دو چشم شوخ تو برهم زده خطا و حبش
به چين زلف تو ماچين و هند داده خراج

[Unknown]

جـــان بر لب است و حسرت در دل که از لبــانش
نگرفته هیچ کـــــــامی جـــــــــــــان از بدن بر آید

از حســــرت لبــــانش آمد به تنــگ جانــــــــــم
خود کـــــام تنگــــدستان کی زان دهــن بر آید

[farshidshd]

دارم اميد عاطفتي از جانب دوست
کردم جنايتي و اميدم به عفو اوست

دانم که بگذرد ز سر جرم من که او
گر چه پريوش است وليکن فرشته خوست.

[Unknown]

هزار نقـــــد به بازار کاینات آرند
یکی به سکه صاحب عیار آرند

هـــزار نقش برآید ز کلک صنع و یکی
به دلپـــذیری نقش نگــار ما نرسد

[farshidshd]

روشن از پرتو رويت نظري نيست که نيست
منت خاک درت بر بصري نيست که نيست

ناظر روي تو صاحب نظرانند آري
سر گيسوي تو در هيچ سري نيست که نيست

اشک غماز من ار سرخ برآمد چه عجب
خجل از کرده خود پرده دري نيست که نيست .

[farshidshd]

روزگاريست که سوداي بتان دين من است
غم اين کار نشاط دل غمگين من است

ديدن روي تو را ديده جان بين بايد
وين کجا مرتبه چشم جهان بين من است

ار من باش که زيب فلک و زينت دهر
از مه روي تو و اشک چو پروين من است

تا مرا عشق تو تعليم سخن گفتن کرد
خلق را ورد زبان مدحت و تحسين من است
.
.
.

[farshidshd]

دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد
ياد حريف شهر و رفيق سفر نکرد

يا بخت من طريق مروت فروگذاشت
يا او به شاهراه طريقت گذر نکرد

گفتم مگر به گريه دلش مهربان کنم
چون سخت بود در دل سنگش اثر نکرد

شوخي مکن که مرغ دل بي‌قرار من
سوداي دام عاشقي از سر به درنکرد

هر کس که ديد روي تو بوسيد چشم من
کاري که کرد ديده من بي نظر نکرد

من ايستاده تا کنمش جان فدا چو شمع
او خود گذر به ما چو نسيم سحر نکرد

[farshidshd]

وقت را غنيمت دان آن قدر که بتواني
حاصل از حيات اي جان اين دم است تا داني

کام بخشي گردون عمر در عوض دارد
جهد کن که از دولت داد عيش بستاني

[عسل]

یک حرف صوفیانه بگویم اجازت است
ای نور دیده صلح به از جنگ و داوری

[farshidshd]

یارب اندر سر آن خسرو شیرین انداز
که به رحمت نگهی بر سر فرهاد کند

[farshidshd]

ما آزموده‌ايم در اين شهر بخت خويش
بيرون کشيد بايد از اين ورطه رخت خويش
از بس که دست مي‌گزم و آه مي‌کشم
آتش زدم چو گل به تن لخت لخت خويش
دوشم ز بلبلي چه خوش آمد که مي‌سرود
گل گوش پهن کرده ز شاخ درخت خويش
کاي دل تو شاد باش که آن يار تندخو
بسيار تندروي نشيند ز بخت خويش
خواهي که سخت و سست جهان بر تو بگذرد
بگذر ز عهد سست و سخن‌هاي سخت خويش
وقت است کز فراق تو وز سوز اندرون
آتش درافکنم به همه رخت و پخت خويش
اي حافظ ار مراد ميسر شدي مدام
جمشيد نيز دور نماندي ز تخت خويش

[عسل]

می دوساله و محبوب چارده ساله
همین بس است مرا صحبت صغیر و کبیر

[farshidshd]

روزگاريست که ما را نگران مي‌داري
مخلصان را نه به وضع دگران مي‌داري

گوشه چشم رضايي به منت باز نشد
اين چنين عزت صاحب نظران مي‌داري

ساعد آن به که بپوشي تو چو از بهر نگار
دست در خون دل پرهنران مي‌داري

.
.
.

[عسل]

دولتی را که نباشد غم از آسیب جهان
بی تکلف بشنو دولت درویشان است

[Unknown]

نثار روی تو هر برگ گل که در چمن است
فدای قد تو هر سرو بن که بر لب جوست