انجمن بچه های کنکوری!

حرف دل من::


ديدي که يار جز سر جور و ستم نداشت
بشکست عهد وز غم ما هيچ غم نداشت
ديدي که يار جز سر جور و ستم نداشت
افکند و کشت و عزت صيد حرم نداشت
يا رب مگيرش ار چه دل چون کبوترم
حاشا که رسم لطف و طريق کرم نداشت
بر من جفا ز بخت من آمد وگرنه يار
هر جا که رفت هيچ کسش محترم نداشت
با اين همه هر آن که نه خواري کشيد از او
انکار ما مکن که چنين جام جم نداشت
ساقي بيار باده و با محتسب بگو
مسکين بريد وادي و ره در حرم نداشت
هر راهرو که ره به حريم درش نبرد
هيچش هنر نبود و خبر نيز هم نداشت

تا مگر همچو صبا باز به کوی تو رسم
حاصلم دوش به جز ناله شبگیر نبود

شراب تلخ مي‌خواهم که مردافکن بود زورش
که تا يک دم بياسايم ز دنيا و شر و شورش
شراب تلخ مي‌خواهم که مردافکن بود زورش
مذاق حرص و آز اي دل بشو از تلخ و از شورش
سماط دهر دون پرور ندارد شهد آسايش
به لعب زهره چنگي و مريخ سلحشورش
بياور مي که نتوان شد ز مکر آسمان ايمن
که من پيمودم اين صحرا نه بهرام است و نه گورش
کمند صيد بهرامي بيفکن جام جم بردار
به شرط آن که ننمايي به کج طبعان دل کورش
بيا تا در مي صافيت راز دهر بنمايم
سليمان با چنان حشمت نظرها بود با مورش
نظر کردن به درويشان منافي بزرگي نيست
وليکن خنده مي‌آيد بدين بازوي بي زورش



.

ديدي اي دل که غم عشق دگربار چه کرد
چون بشد دلبر و با يار وفادار چه کرد

آه از آن نرگس جادو که چه بازي انگيخت
آه از آن مست که با مردم هشيار چه کرد

اشک من رنگ شفق يافت ز بي‌مهري يار
طالع بي‌شفقت بين که در اين کار چه کرد

برقي از منزل ليلي بدرخشيد سحر
وه که با خرمن مجنون دل افگار چه کرد

ساقيا جام مي‌ام ده که نگارنده غيب
نيست معلوم که در پرده اسرار چه کرد

آن که پرنقش زد اين دايره مينايي
کس ندانست که در گردش پرگار چه کرد

فکر عشق آتش غم در دل حافظ زد و سوخت
يار ديرينه ببينيد که با يار چه کرد

.

یاد باد آن که ز ما وقت سفر یاد نکرد به وداعی دل غمدیده ما شاد نکرد
آن جوان بخت که می‌زد رقم خیر و قبول بنده پیر ندانم ز چه آزاد نکرد
کاغذین جامه به خوناب بشویم که فلک رهنمونیم به پای علم داد نکرد
دل به امید صدایی که مگر در تو رسد ناله‌ها کرد در این کوه که فرهاد نکرد
سایه تا بازگرفتی ز چمن مرغ سحر آشیان در شکن طره شمشاد نکرد
شاید ار پیک صبا از تو بیاموزد کار زان که چالاکتر از این حرکت باد نکرد
کلک مشاطه صنعش نکشد نقش مراد هر که اقرار بدین حسن خداداد نکرد
مطربا پرده بگردان و بزن راه عراق که بدین راه بشد یار و ز ما یاد نکرد
غزلیات عراقیست سرود حافظ که شنید این ره دلسوز که فریاد نکرد