مشاعره .......... با حضور تمام شعرا

[پیر کاردانی]

دانی از زندگی چه می خواهم

من تو باشم...تو...پای تا سرتو

زندگی گر هزار باره بود

باردیگر تو...بار دیگرتو

وای ما را چه شود در دنیا
پی نان ایم در این وا نفسا
پی آنیم که تا جیب همه
خالی و جیب منی پر سودا

یا علی

[آیلار1409]

دانی از زندگی چه می خواهم

من تو باشم...تو...پای تا سرتو

زندگی گر هزار باره بود

باردیگر تو...بار دیگرتو

وای ما را چه شود در دنیا
پی نان ایم در این وا نفسا
پی آنیم که تا جیب همه
خالی و جیب منی پر سودا

یا علی

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا
بی وفاحالا که من افتاده ام ازپاچرا

نوشدارویی وبعداز مرگ سهراب امدی
بی وفا این زودتر میخواستی حالا چرا

نازنینا ما به نازتو جوانی داده ایم
دیگر اکنون با جوانان ناز کن باما چرا

شهریارا بی حبیب خود نمی کردی سفر
این سفر راه قیامت می روی تنها چرا

شهریار

[farshidshd]

از من آزرده مشو
ميروم از خانه ي تو
قبل رفتن تو بدان عاشق و بي تقصيرم
تو اگر خسته اي از دست دلم حرفي نيست
امر كن تا كه بميرم به خدا مي ميرم.

[eli]

مرگ من روزی فرا خواهد رسید
در بهاری روشن از امواج نور
در زمستانی غبارآلود و دور
یا خزانی از فریاد و شور

مرگ من روزی فرا خواهد رسید
روزی از این تلخ و شیرین روزها
روز پوچی همچو روزان دگر
سایه ای ز امروزها، دیروزها!!!!!!!

[پیر کاردانی]

مرگ من روزی فرا خواهد رسید
در بهاری روشن از امواج نور
در زمستانی غبارآلود و دور
یا خزانی از فریاد و شور

مرگ من روزی فرا خواهد رسید
روزی از این تلخ و شیرین روزها
روز پوچی همچو روزان دگر
سایه ای ز امروزها، دیروزها!!!!!!!

ای خسته از گذشته خود تنها چه میکنی؟
خنجر گرفته به کف ، با خود چه میکنی؟
ایام رفته اند و من و تو ؛ مانده ایم به جا
با روزگار رفته در این غم چه میکنی؟
آن روزگار که شکستند نازنین دلت
دیگر گذشت ، با دل پر خون چه میکنی؟
بسیار گر تکه شود باز هم دل است
اینک بیا که ببینم با ما چه میکنی؟
شاید که قلبک تو جفت دل شود
این بار نیز تکه من، با ما چه میکنی؟

یا علی

[eli]

یک روز می رسد که تو خاکسترم کنی
خاکسترم کنی و سپس باورم کنی
دل از بـــــهار سبـــــز نگاهت نمی کنم
حتــــی هزار بار اگر پرپرم کنی
منظومه نیـــایش یک ابـــر تیـــــــره ام
یک روز اگر نگاه به چشم ترم کنی
هرگز خیال از تو گســــــستن نمی کنم
حتی از اینکه هست، پریشان ترم کنی
من دوزخ نـــــگاه تورا خواب دیـــده‌ام
یک روز می رسد که تو خاکسترم کنی

[پیر کاردانی]

یک روز می رسد که تو خاکسترم کنی
خاکسترم کنی و سپس باورم کنی
دل از بـــــهار سبـــــز نگاهت نمی کنم
حتــــی هزار بار اگر پرپرم کنی
منظومه نیـــایش یک ابـــر تیـــــــره ام
یک روز اگر نگاه به چشم ترم کنی
هرگز خیال از تو گســــــستن نمی کنم
حتی از اینکه هست، پریشان ترم کنی
من دوزخ نـــــگاه تورا خواب دیـــده‌ام
یک روز می رسد که تو خاکسترم کنی

امروز هم گذشت و بهارم نکرده ای
با روی خوش به نگاهم نگاهی نکرد ه ای
بلبل نوای عشق مرا می دهد به گوش
یه لحظه هم گوش به صدایم نکرده ای
باشد هنوز منتظرم در وفای عشق
یه لحظه هم تو وفایم نکرده ای
من آمدم برون ز خود و ما شدم ولی
تو هرگزی من خود را رها نکرده ای
این نیز بگذرد که در این روزگار عمر
یه لحظه شاد دل ما را نکرده ای
این گفتم و آن گفتم و آنان شنیده اند
اما تو لحظه ای گوش به صدایم نکرده ای.

یا علی

[eli]

يادم آمد كه امشب بايد بروم
به دياري ديگر
به حياطي ديگر
تا دل از اين خاطراتم بركنم
تا نفس تازه كنم
و ببويم خاطرات با تو بودن را
شايد در دياري ديگر يا حياطي ديگر من تو را يافت كنم
در پي ات همه جا را گشتم
شايد بتوانم تا تو را بار دگر من ملاقات كنم
چهره ات رنگ بهار است نفست باد صبا
من كجا باز توانم كه تو را يافت كنم

[پیر کاردانی]

يادم آمد كه امشب بايد بروم
به دياري ديگر
به حياطي ديگر
تا دل از اين خاطراتم بركنم
تا نفس تازه كنم
و ببويم خاطرات با تو بودن را
شايد در دياري ديگر يا حياطي ديگر من تو را يافت كنم
در پي ات همه جا را گشتم
شايد بتوانم تا تو را بار دگر من ملاقات كنم
چهره ات رنگ بهار است نفست باد صبا
من كجا باز توانم كه تو را يافت كنم

ما همیشگی هستیم
رفتن ما نشان ما نبرد
اگر چه اینک زمان نو شدن است
دست مرگ آبروی ما نبرد
بر دلت ای همیشگی ام
ای دوست
یاد ما را زمان ما نبرد
با منی هر کجای زندگیم
نبض جان در هوای بندگیم
تا ابد تا دقیقه بودن
مکر شیطان وفای ما نبرد.

یا علی

[eli]

دلم براي شكستن هنوز كوچك بود
و منتهاي غمش خواب يك عروسك بود
درون كوچه ترديد باز گم شده بود
گناه از من بود دل كه كودك بود
دوباره پيدا شد و دستهايش پر بود
ز سيبهاي محبت كه صاف و بي لك بود
و يك سبد گل لبخند و يك بغل آواز
و نقش چشم تو بر برگ دفترش حك بود
تو رفتي و دل من از هجوم درد شكست
و دل براي شكستن چه قدر كوچك بود

[پیر کاردانی]

دلم براي شكستن هنوز كوچك بود
و منتهاي غمش خواب يك عروسك بود
درون كوچه ترديد باز گم شده بود
گناه از من بود دل كه كودك بود
دوباره پيدا شد و دستهايش پر بود
ز سيبهاي محبت كه صاف و بي لك بود
و يك سبد گل لبخند و يك بغل آواز
و نقش چشم تو بر برگ دفترش حك بود
تو رفتي و دل من از هجوم درد شكست
و دل براي شكستن چه قدر كوچك بود

دوباره آمده ام تا که یار را بینم
ز روی مه بوسه ای را ز عشق برچینم
من هر چه سعی توان نمی توانم باز
ز روی سرخ حضورت نقاب برچینم
تو ای نگار وجودم دلبر هوایی من
بگو چگونه ره جان را بی تو بگزینم
تو ره نما تا که باز در ره عشق
ز هر چه بدی است دست عشق بر چینم

یا علی

[eli]

من دلـم مي خواهد
خانه اي داشته باشم بر دوست
كنج هر ديوارش
دوست هايـم بنشينند آرام
گل بگو
گل بشنو
هر كسي مي خواهد- وارد خانهً پر عشق و صفايـم گردد
يك سبد بوي گل سرخ به من هديه كند
شرط وارد گشتن - شستشوي دلهاست
شرط آن داشتن - يك دل بيرنگ و رياست
بر درش برگ گلي مي كوبـم
روي آن با قلم سبز بهار
مي نويسم : اي يار
خانهً ما اينجاست
تا كه سهراب نپرسد ديگر
خانهً دوست كجاست ؟؟؟

[پیر کاردانی]

من دلـم مي خواهد
خانه اي داشته باشم بر دوست
كنج هر ديوارش
دوست هايـم بنشينند آرام
گل بگو
گل بشنو
هر كسي مي خواهد- وارد خانهً پر عشق و صفايـم گردد
يك سبد بوي گل سرخ به من هديه كند
شرط وارد گشتن - شستشوي دلهاست
شرط آن داشتن - يك دل بيرنگ و رياست
بر درش برگ گلي مي كوبـم
روي آن با قلم سبز بهار
مي نويسم : اي يار
خانهً ما اينجاست
تا كه سهراب نپرسد ديگر
خانهً دوست كجاست ؟؟؟

تا هستی من هست تو را یار نخواهم
تا من طلب از می نکنم جام نخواهم
بگذار نگاهی به گذشته بکنیم از سر عادت
تا ترک ملامت نکنیم حال نخواهم
امروز همین لحظه اکنون دل من سخت برآشفت
تا کبر وجودم نکنم دوست نخواهم
ای هم چو منان من به در آرید به پیشش
تا من نرسم از خود به هم او ، یار نخواهم
تنها در میخانه اویست که بیت همه دل هاست
بی خاطر او باده بی باده نخواهم
سهراب هم او را طلبید و دل خود داد
ور نه من این دل بی دوست نخواهم

یا علی

[eli]

مي رفت و كوله باري بر شانه سفر داشت
شوق رهايي از من، در زير بال و پر داشت

با آفتاب جاده، شانه به شانه مي رفت
با آنكه از هواي ابري دل خبر داشت

وقتي به باغ چشمم باران جوانه مي زد
چتر رها شدن را چون كاكلي به سر داشت

فانوس روشن دل در شام تيره مي سوخت
مي رفت و با خيالي كز صبح تازه تر داشت

با يك سبد شقايق كز باغ ديده مي برد
در طول راه شبها فانوس شعله ور داشت

وقتي كه سينه مي سوخت از التهاب گريه
بر باور لب خويش لبخند مستمر داشت

بي تابي دلم را با خود به گريه بردم
با خويشتن صبوري همراه در سفر داشت

[پیر کاردانی]

مي رفت و كوله باري بر شانه سفر داشت
شوق رهايي از من، در زير بال و پر داشت

با آفتاب جاده، شانه به شانه مي رفت
با آنكه از هواي ابري دل خبر داشت

وقتي به باغ چشمم باران جوانه مي زد
چتر رها شدن را چون كاكلي به سر داشت

فانوس روشن دل در شام تيره مي سوخت
مي رفت و با خيالي كز صبح تازه تر داشت

با يك سبد شقايق كز باغ ديده مي برد
در طول راه شبها فانوس شعله ور داشت

وقتي كه سينه مي سوخت از التهاب گريه
بر باور لب خويش لبخند مستمر داشت

بي تابي دلم را با خود به گريه بردم
با خويشتن صبوري همراه در سفر داشت

تند به تند و رو به رو ، شانه به شانه می رویم
در ره عشق سوی لامکان شاد و روانه می رویم
دست تو را گرفته ام زلف همی به باد ده
خانه به خانه می رویم
خلوتیان آسمان خیره به روی ماه تو
ماه منی و دل به کف سوی کرانه می رویم
شور دلم رها شود نغمه دوست سر دهد
شور و ترانه ام تویی سوی ترانه می رویم