انجمن بچه های کنکوری!

کاش می دانستی
من سکوتم حرف است
حرف هایم حرف است
خنده هایم
خنده هایم حرف است
کاش می دانستی
می توانم همه را پیش تو تفسیر کنم
کاش می دانستی
کاش می فهمیدی
کاش و صد کاش نمی ترسیدی
که مبادا دل من پیش دلت گیر کند
یا نگاهم تلی از عشق به دستان تو زنجیر کند
من کمی زودتر از خیلی دیر
مثل نور ماه از شب چشم تو سفر خواهم کرد
تو نترس
سایه ها بوی مرا سوی مشام تو نخواهند آورد
کاش می دانستی
چه غریبانه به دنبال دلم خواهی گشت
در زمانی که برای غربتت سینه دلسوزی نیست
تازه خواهی فهمید...

من از تو دل نمی برم اگرچه از تو دلخورم
اگرچه گفته ای تو را به خاطرات بسپرد


هنوز هم خیال کن کنار تو نشسته ام
منی که در جوانیم به خاطرت شکسته ام

تو در سراب آینه شبانه خنده می کنی
منه شکست داده را خودت برنده میکنی


رفیق روزهای خوب ، رفیق خوب روزها
همیشه ماندگار من همیشه تا هنوزها

صدا بزن مرا شبی به غربتی که ساختی
به لحظه ای که عشق را بدون من شناختی

من دیگه خسته شدم بسکه چشام بارونیه
باز دلم تا کی فضای غصه رو مهمونیه
من دیگه بسه برام تحمل این همه غم
بسه جنگ بی ثمر برای هر زیاد وکم
وقتی فایده ای نداره غصه خوردن واسه چی؟
واسه عشقای تو خالی ساده مردن واسه چی؟
نمیخوام چوب حراجی رو به قلبم بزنم
نمیخوام گناه بی عشقی بیفته گردنم
نمیخوام در به در پیچ و خم این جاده شم
واسه آتیشه همه یه هیزمه آماده شم
یا یه موجود کم و خالی و پر افاده شم
وایسا دنیا وایستا دنیا من میخوام پیاده شم
قربونت برم خدا چه قدر غریبی رو زمین
آره دنیا ما نخواستیم دل و با خودت نبین

خیر از عاشقی ندیدم ، ای خدا خوشی ندیدم
یه ندا از ته دنیا رسیده باید بمیرم

که دیگه عاشق نباشم ، دیگه دلداده نباشم
نباشم تا که یه روز مثل حالا آواره باشم

مرگ من شده یه چاره ، واسه این دل بیچاره
اونی که واسش میمردم ، دلو کرده پاره پاره

این چه دردی بود خدا جون ، دلو کرده دربو داغون
با غم نبودنش دل همیشه بشه پر از خون

رسیده ام به ناکجا
به آن کجای بی کجا

رسیده ام به چشمِ تر
به یک غروب پُر خطر

رسیده ام به یک دروغ
به یک صدای بی فروغ

رسیده ام به مرزِ شب
به لحظه های سوزوتب

رسیده ام به درد و غم
به گریه های دم به دم

رسیده ام به بُغض خیس
به چشمای همیشه خیس

رسیده ام به یک جنون
به یک نگاهِ پُر زِ خون

رسیده ام به یک گُذر
به ناله های بی ثمر

رسیده ام به یک سراب
به یک سؤالِ بی جواب

رسیده ام به یک حباب
به شومترین لحظۀ خواب

رسیده ام به یک کویر
به یک دلِ بهانه گیر

رسیده ام به پُشتِ در
به شکوه های دربه در

رسیده ام به یک محال
به خواسته های خیس وکال

رسیده ام به یک شکست
به دردی که به دل نشست

رسیده ام به نا رفیق
به زخمای خیلی عمیق

رسیده ام به سوزِ دل
به آدمای مُرده دل

رسیده ام به انتها
به تارو پودِ مُرده ها

رسیده ام به فصلِ زرد
به مرگی آلوده به درد

رسیده ام به مرگِ خویش
به خاطراتِ ریش ریش

درون سینه ام صد آرزو مرد
گل صد آرزو نشکفته پژمرد
دلم بی روی او دریای درد است
همین دریا مرا در خود فرو برد

کاش بودی تا دلم تنها نبود

تا اسیر غصه ی فردا نبود

کاش بودی تا فقط باور کنی

بی تو هرگز زندگی زیبا نبود

دست من خيلي حقيره که برات يه سايه باشه
آخه خورشيد کي مي تونه با شبي همسايه باشه



تو به من مي گي هميشه دل تو که خوب نمي شه
گل پرپر بي ريشه مي دوني بزرگ نمي شه



تو به من مي گي هميشه يه وقت تنهات نذارم
اما خودت خوب مي دوني من برات وجود ندارم

هنوز چشم مرادم رخ تو سیر ندیده
هوا گرفتی و رفتی زکف چو مرغ پریده
تو را به روی زمین دیدم و شکفتم و کفتم
که این فرشته برا من از بهشت رسیده
بیا که چشم و چراغم تو بودی از همه عالم
خدای را به کجا رفتی ای فروغ دو دیده
هزار بار گذشتی به ناز و هیچ نگفتی
که چونی ای به سر راه انتظار کشیده

تو تک ستاره بی فروغ شبهای من

تو ناجی دل تو ظلمت غمهای من

من دست یاری به سویت دراز کردم

گرمای وجودت چون عشق نیاز کردم

بیا و شکسته بند غرورم باش

بیا و خلق خنده و شادی و سرورم باش

وز مهر تو رگهای خشکیده امیدم سرشار

شاخسار تک نهال جوان عشقم پر بار

پا گذار بر بال دل تا بدانی احوال دل

هر رهگذر بگذشت و چشم بست، نداد مجال دل

زیر بار کوله بارخاطرات تو شکستم
میرم اما باورم کن که به دست تو شکستم
میرمو هرم داغ جاده دل کندن از تو
از تو دل شکسته اما فکر اون چشای مستم
تو روزای خالی از عشق که رواج دل شکستن
ای خوشا رفتن و رفتن پل پشت سر شکستن
رفتنو تو جاده مردن دل به تنهایی سپردن
وقت رفتن سخته اما ای خوشا رفتن و رفتن
من برای موندن تو همه تن تشنه گفتن
تو نموندی و ندیدی غم دل شکستن من
تو روزای خالی از عشق که رواج دل شکستن
ای خوشا رفتن و رفتن پل پشت سر شکستن

چو ماه از کام ظلمت ها دمیدی
جهانی عشق در من آفریدی
دریغا با غروب نا بهنگام
مرا در ظلمت ها کشیدی

همه ذرات جان پیوسته با دوست
همه اندیشه ام اندیشه اوست
نمی بینم به غیر از دوست اینجا
خدابا این منم یا اوست اینجا ؟

من صبورم اما . . .

به خدا دست خودم نيست اگر می رنجم

يا اگر شادی زيبای تو را به غم غربت چشمان خودم می بندم