انجمن بچه های کنکوری!

این دل که به شهر عشق سرگشته‌ی تست
بیمار و غریب و در به در گشته‌ی تست
برگشتگی بخت و سیه روزی او
از مژگان سیاه برگشته‌ی تست

"رباعيات فروغي بسطامي"

تو مثل راز پائيزي و من رنگ زمستانم.
چگونه دل اسيرت شد قسم به شب نميدانم.
تو مثل لحظه اي هستي كه باران تازه ميگيرد.
و من مرغي كه از عشقت فقط بيتاب و حيرانم.

مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد

نقش هر نغمه که زد راه بجایی دارد

عالم از ناله عشاق مبادا خالی

که خوش آهنگ و فرح بخش هوایی دارد

داره مي گيره دنيا ردمونو
ببين راه من و تو اشتباه نيست
تو فصلي که کسي شکل خودش نيست
تو حق داري شبيه آينه باشي
تو هم مثل مني دست خودت نيست
نمي توني به فکر من نباشي
تو که دستامو مي گيري هنوزم
کسي نزديک مرز ما نميشه
من و تو مثل ديروزيم و امروز
جهان بي ما دو تا فردا نميشه
تو اينجايي که پشت اين تلاطم
کسي کاري به کار من نداره
مگه مي تونه از دستم يه لحظه
کسي دستاتو راحت در بياره
من و تو اعتبار اين جهانيم
جهاني که شبيه ما دو تا نيست

تو آری روز روشن را شب از پی
شده کون و مکان از قدرتت حی
حقیقت بشنو از طاهر که گردید
بیک کن خلقت هر دو جهان طی

"دوبيتي‌هاي باباطاهر"

يه ترانه ساز عاشق ، با هزار و يك ترانه
وقتي كه مي خوني ، من ميشم پر از جوانه
ويي حرف اولين و آخرين شعر نگفته
برگ آخر وجودم با پريدنت مي افته
گنجشك بازيگوش من بشين رو شاخه ي دلم
با تو درخت معجزه بي تو طلسم باطلم

می‌آمد و از دیده‌ی ما می‌نگریست
می‌رفت و دگرباره قفا می‌نگریست
با جلوه‌ی خویشتن خوشش می‌آمد
یا از سر مرحمت به ما می‌نگریست

"رباعيات انوري"

تقديرمان نبود که با هم سفر کنيم
دنيا چه زود خواست که تنها شوم، چه بد!

در بندم از آن دو زلف بند اندر بند
نالانم از آن عقیق قند اندر قند
ای وعده‌ی فردای تو پیچ اندر پیچ
آخر غم هجران تو چند اندر چند

"رباعيات منوچهري"

دلا خوبان دل خونین پسندند
دلا خون شو که خوبان این پسندند
متاع کفر و دین بی‌مشتری نیست
گروهی آن گروهی این پسندند

دریغ آن روزگار شادمانی
دریغ آن در تنم زندگانی
کجا رفت آنکه طبعم شادمان بود
امیدم حاصل و بختم جوان بود

"عشاق‌نامه‌ي عبيد زاكاني"

دلا از دست تنهایی بجانم
ز آه و ناله‌ خود در فغانم
شبان تار از درد جدایی
کند فریاد مغز استخوانم

مکن کاری که پا بر سنگت آیو
جهان با این فراخی تنگت آیو
چو فردا نامه خوانان نامه خونند
تو وینی نامه خود ننگت آیو

تو رو خدا بازنگري كن . يه ذره دقت به خرج بده من پدرم در اومد تا تونستم يه بيت شعر با "و " از خودم تراوش كنم
----------------------------------------------------------------------------------------------------

ور چو پروانه دهد دست فراغ بالی
جز بدان عارض شمعی نبود پروازم